Денес, жените се на лидерски позиции на секое ниво од канабис индустријата, од извршни директори на одгледувачки компании, до култиватори кои се занимаваат со канабис од семка до производ. Жените одгледуваат канабис, се активисти, прават лекови и козметика од него, поседуваат сопствени фарми и работат во свои диспанзери. Дознајте повеќе за нив...
Некои жени повеќе се насочени во активизмот и исто така продуцираат и режираат документарни филмови со цел да се борат против стигмата на канабисот и неговите консументи. Други пак, се повеќе ангажирани во политиката која врши притисок за легализација и декриминализација на канабисот. Оваа серија на слики ги поврзува женските лидери кои го користат нивното влијание за промовирање на канабис индустријата како фер, одржлив и професионален бизнис простор. Повеќето од жените што се прикажани во оваа сторија живеат во Калифорнија, благодарение на пионерската улога на државата во полето за лекови од канабис, кое нуди големи можности за жените и служи како инспирација за многу други држави и многу други жени.
Овие жени се свесни за нивната извонредна позиција како малцинска група која создава историја. Според
Marijuana Business Daily, жените пополнуваат 36% од лидерските позиции во индустријата за канабис - повеќе отколку во други индустрии, со националниот просек од 22%. Продуцентот Винди Борман (Windy Borman) беше толку инспирирана од овој револуционерен факт што почна да снима документарен филм за тоа:
Mary Janes: The Women of Weed. Борман интервјуираше над 40 жени низ САД за да го создаде својот филм. Во него, Борман ја испитува активистичката историја на индустријата за канабис и како таа била изградена од страна на жените, за да се обезбеди медицински лек за пациентите кои страдаат од ХИВ и СИДА. Документарниот филм има за цел да служи како временска капсула и извор на инспирација за идните генерации, особено поради тоа што останува големото прашање: Дали овие малцинства ќе можат да ја задржат својата положба сега кога корпоративните компании создаваат конкурентна арена? Извршниот канцелар Дејл Скај Џонс (Dale Sky Jones) на Oaksterdam University вели дека Вол Стрит би можел да помогне во легитимирањето на индустријата за канабис со своите пари и моќ. Дали ќе има уште простор во индустрија за луѓето кои помогнаа да се создаде? Веруваме дека одговорот е ДА.
 |
| Windy Borman |
1. Винди Борман (Windy Borman) е наградуван режисер и продуцент на филмот „Mary Janes: The Women of Weed“, како и основач на DVA Productions
„По разговорот со повеќе од 40 жени од 10 различни држави во текот на изминатата година, научив дека овие жени имаат можност да изградат индустрија од темел и да го прават тоа добро. Луѓето сè уште одат во затвор во држави каде што дури и ние немаме медицинска употреба. Децата се одземаат, луѓето се депортирани, студентите губат стипендии и иднините се лизгаат низ нивните прсти, бидејќи тие се осмелија да допрат масло и да одлучат што сакаат да стават во нивните тела. Сликата што ја замислувам за индустријата е онаа што ја снимивме додека снимавме во конопното поле во Колорадо. Тоа е прекрасен видок на сончево осветлена жена, која гледа во камерата кон публиката. Таа не е пасивна тема, но активна во она што го прави. Би сакала тоа да биде иднината на индустријата, жените што го допираат растението во природата и почитувањето што оди заедно со тоа“ - вели таа.
 |
| Valerie Corral |
2. Валери Корал (Valerie Corral) го основаше здружението за медицинска марихуана Wo/Men’s Alliance for Medical Marijuana WAMM - најстариот во земјата континуиранo воден колектив за медицински канабис. Таа, исто така, помогна да се напише и да помине Предлогот 215, револуционерниот калифорниски закон за медицинска марихуана. WAMM обезбедува слободен канабис за 30% од своите членови.
„Не можам да ви кажам колку од нашите членови мораа да позајмуваат каучи и да останат со своите семејства, повраќајќи во тоалетите на други луѓе од хемотерапија, бидејќи станаа бездомници по нивната дијагноза поради медицинскиот банкрот. Тоа беше многу влијателно за мене и ме промени засекогаш. Социјалната неправда за она што се случува со економијата на канабисот во моментов е тоа што го маргинализира пристапот на пациентите кои не можат да си го дозволат затоа што е премногу скапо. Економијата што била изградена врз грбот на болните кои умираат, се движела на пазар кој има профит. Знам дека би можела да направам многу пари, но јас навистина не работам со трева, работам со луѓе. Пазарот создава лажно чувство на вредност, кога вистинската вредност бара: ‚Како можам да ви помогнам? Како ова растение може да ти помогне во околностите во кои се наоѓаш?‘ Лично, не мислам дека моите потреби се поголеми од некој кој е болен“ - вели таа.
 |
| Wanda James |
3. Ванда Џејмс (Wanda James) беше првата црна жена што поседува диспанзер за канабис во Колорадо - таа, исто така, ја основа
Cannabis Global Initiative, комуникациска компанија која се обидува да им даде на луѓето со обоена кожа место во канабис индустријата.
„Го сретнав брат ми за прв пат на погребот на татко ми, кога ми кажа дека само што излегол од затвор. Мислев дека тој убил некого. Бев шокирана кога слушнав дека тој бил уапсен за поседување на 4,5 унци (околу 120 гр) канабис кога имал 17 години и добил 10-годишна затворска казна, од која четири и пол години собирал памук во затвор со максимална безбедност во Тексас. Се чинеше смешно за мене, особено откако студирав на Универзитетот во Колорадо и седев на предните скали од мојот студентски дом со моите бели пријатели - една половина килограм трева меѓу нас - ролање џоинти за време на викендот. Ако полицајците дојдеа, тие викаа: ‚Еј деца, ставете го тоа подалеку‘. Јас воопшто не знаев дека луѓето одат во затвор за поседување на марихуана. Мојот сопруг и јас почнавме да разговараме за него и сфативме дека би можеле да го раздледаме ова прашање. Тогаш го основавме CGI. Се чувствувавме охрабрени да застанеме и да речеме: ‚Нема повеќе затворска казна за ова‘“ - вели таа.
 |
| Bianca Green |
4. Бјанка Грин (Bianca Green) беше извршен продуцент на документарниот филм „The Culture High“ и е основач на непрофитна кампања наречена Spark The Conversation - која ги охрабрува потрошувачите да се вклучат во разговорот за промена на стигмата врз канабисот.
„Пред дванаесет години, ми беше дијагностициран рак. Две години подоцна, бев на околу 13 лекови - се чувствував ужасно. Живеев во Калифорнија, каде што медицинската марихуана беше легална од 1996 година, па отидов и добив медицинска картичка. На патот кон откривање на она што е најдобро за вашето тело кога станува збор за лекови со канабис не е лесно, но вреди доколку сакате да напредувате, а не само да преживеете. Уште откако го открив канабисот како лек, секој ден од мојот живот го посветив на мисијата да ја сменам стигмата и сѐ уште не е завршена. Сакам да ги инспирирам другите да излезат од плакарот и да разговараат за нивната употреба. Незнам дали сите ако излегуваме заедно, може да ја нормализираме канабис културата и да поттикнеме повеќе луѓе да бидат отворени. Ние сме мала индустрија, но голема заедница на потрошувачи и додека не сфатиме дека нашето учество како потрошувач е неопходно, а забраната ја ограничува нашата слобода да го избереме она што го ставаме во нашите тела, ние не успеваме“ - вели таа.
 |
| Michelle Lilly-Hester & Drayah Sallis |
5. Мишел Лили-Хестер (Michelle Lilly-Hester) и Драја Салис (Drayah Sallis) од Healthway Educations Systems - Мишел е едукативен офицер на Healthway Educations Systems, а Драја е извршен директор. Тие обезбедуваат медицинско образование за пациентите и лекарите од целиот свет, премостувајќи го јазот помеѓу медицинскиот канабис, лекарите и пациентите.
„
Мајка ми, која неодамна почина, беше хронично болна. Таа беше од поинаква генерација под влијание на војната против дрогата - генерација која не знае дека може да го употреби канабисот како лек за проширување на нејзиниот квалитет на живот. Што ако би можелa да ѝ дозволам да разбере дека канабисот може да биде решение за нејзината нега, само за да сфати дека тогаш е предоцна? За среќа, имав време да ѝ го претставам на мајка ми канабисот и таа стана мој најголем поддржувач. Но, тоа е зошто мојата работа е достојна за мене - да ги имам овие разговори. Мојата цел е канабисот да стане мејнстрим, а дел од таа визија е опремување на давателите на здравствени услуги и државните општини, како и обезбедување на јавно-здравствено решение во начинот на живот со медицински канабис. Да се биде вклучен во револуцијата на канабисот е срдечно. Тоа значи менување на животот на оние кои директно се засегнати од нелегалниот пазар“ - вели Драја.
 |
| Sisters of the Valley |
6. Сестра Кејт работи со Sisters of the Valley, група на монахињи кои произведуваат масло од канабис - „за време на месечевите циклуси, според древната мудрост“. Нејзината мисија: одржливост, прогресивен активизам и духовност преку сестринство.
„Нашето потекло е од Occupy Movement. Како активистка, честопати бев надвор од народот и како што разбраа дека сум анархист, активист, самопрогласена калуѓерка, почнаа да ме прашуваат да ја формализирам групата. Работата со канабис е начин да се исполнат нашите цели за креирање работни места и кариери за жените. Ние сме фокусирани на жените едноставно затоа што жените го носат товарот на сета сиромаштија во сите општества. За нас светото живеење е живеење во хармонија со Мајката Земја. Ние знаеме дека има одгледувачи на канабис ширум светот, забранети или не. Тоа значи дека постојат жени насекаде каде што може и треба да се прават тинктурите и мелемите на ист начин како што и нивните древни мајки го правеле тоа. Предвидувам расцут на Сестринството како глобално движење за обединување на жените. Не со тоа да се биде религија, туку со самоодржливост. Заработувајќи го нашиот пат, со обединување на жените насекаде, создавајќи чесни работни места и многу интернационален животен стил. Мојата визија е да има жени во долги сини-џинс здолништа, бели блузи и бели превези во секој град и покраина низ целата планета и за луѓето насекаде да знаат, кога ќе ги видат: ‚Тие жени знаат за канабисот‘“ - вели таа.
 |
| Ophelia Chong |
7. Офелија Чонг (Ophelia Chong) ја основа Stock Pot Images - агенција посветена на обезбедување квалитетни фотографии од коноп за комерцијална употреба, обидувајќи се да ја скрши стонерската стигма.
„Главната причина што ја добив оваа работа беше тоа што сфатив дека има само неколку слики на располагање. Честопати ја гледате истата грмушка што се појавуваше насекаде, онаа што се користеше претходно повеќе од 15 пати. Тоа би било како да се појавува иста жена во секоја реклама - не беше претставник на нашата индустрија. Овие слики навистина влијаат на начинот на кој луѓето размислуваат за канабисот, бидејќи тие се појавуваат во секоја вест што се појавува во медиумите. Сите мои слики се од вистински луѓе, а не од модели, кои се подготвени да бидат фотографирани и прикажани како пушат трева. Мојата цел е да го покажам вистинскиот корисник. Сакам да го ставам лицето на канабисот таму“ - вели таа.
 |
| Menkin Nelson |
8. Менкин Нелсон (Menkin Nelson), сопственик на фарма за канабис - одгледува канабис за медицинска употреба и им помага на другите локални производители во согласност со нивните фарми.
„Мојата прва работа во индустријата беше работата за обликување на цветовите додека се обидував да дознаам што сакам да направам со следното поглавје од мојот живот. Медицинската марихуана веќе беше во сила, па тоа не беше ‚нелегално‘ на државно ниво. Сепак, беше нелегално на федерално ниво. Имаше времиња кога ќе чуеме дека хеликоптерите летаат и сите ќе престанеме да работиме за да ги слушаме. Во моментов, правам градина со мал обем и почнав да им помагам на локалните одгледувачи со административна помош во текот на усогласувањето на нивните фарми. За жал, со сите прописи и дополнителни трошоци потребни за да се усогласат и да се натпреваруваат во индустријата, се чувствувам како да се туркам во насока на големо производство и комерцијализам“ - вели таа.
 |
| Dale Sky Jones |
„Бев благословена да дознаам за канабисот од перспектива на пациент: оние кои бараат олеснување и сигурен пристап до нивниот лек. Ова искуство ја поткова важноста на правата на пациентите, а подоцна, работењето во политиката со Prop 19 во 2010 година ги зацврсти моите приоритети во однос на граѓанските права и социјалната правда во начинот на кој пишуваме закони. Еден пример е Флорида, каде што први понудија апликации за пет дозволи, но за да ги исполнувате условите, мораше да поседувате лиценциран расадник низ 30 континуирани години за да можете да аплицирате. Колку луѓе со обоена кожа, жени или ветерани поседувале расадници во Флорида пред 30 години? Многу скапиот и ексклузивен процес на апликација веднаш ги отфрли најодговорните сопственици од малцинските групи. Оние кои биле вклучени во промената на законите, извршувајќи ја работата или фаќани во обид да работат, се исклучени од учество во новата правна атмосфера. Јас се фокусирам на образование и зајакнување на оние кои бараат знаење за тоа како да влезат во индустријата. Важно е жените, обоените и ветераните да се вклучат со регулаторниот процес рано и често, бидејќи стаклениот плафон допрва треба да се изгради“ - вели таа.
ЧИТАЈ ПОВЕЌЕ:
